Verhalen
Zowel over mijn tuin, over de natuur en alles wat je daaraan kunt
opmerken en beleven, heb ik stukjes geschreven. Ook over typisch
Franse mensen en gewoontes heb ik het één en ander op papier
gezet.Ik zou daar graag eens wat van publiceren.
Bent u daarin geïnteresseerd, laat het me dan weten. Dan kan ik
mogelijk wat copij ter beoordeling sturen.
Als fluweel....
Een warme dag. We deden niet veel.Een wasje draaien, wat latten
schilderen voor de nieuwe buitentrap, droge plekken in de tuin
wat water geven.
De eerste frambozen waren rijp en ik plukte er een schaaltje mee
vol. Op een plekje in de schaduw genoten we van bijna niets doen,
met ijs en frambozen.Wel prettig als je eigenlijk altijd bezig bent..
Mopje-Popje de poes voegde zich bij ons en kreeg óók een toefje
slagroom.In de grote lindeboom zoemde al een week de bijen, de
boom zat tjokvol bloesem, die heerlijk geurt en slaperig maakt.
Mussen, merels en vinken floten hun eigen wijsje en verder was
het stil.Soms overkomt het me dat ik hier zomaar in slaap val,loom
van de warmte en moe van het werk.
We praatten een beetje,zo over onze tuin uit kijkend, over alles
wat we hier de afgelopen jaren hadden gedaan, over de meevallers
en ...de tegenvallers. Een meevaller is de vruchtbare grond, die de
planten na een aanloopperiode flink van formaat doet worden.
Honderden rozen tegen gevel en in de perken zijn er niet alleen
maar omdat ik ze compost en wat koemest geef,dat deed ik vroeger
ook, maar in mijn vorige tuin was het aantal rozen veel minder.
Dan de vele zonnige dagen, de schone lucht.Allemaal leuk.Anders
waren de slakken,die me aanvankelijk heel wat planten hebben ont-
futseld, een bezoek van koeien, die voor gaten zorgden in borders
en graspaden. En dan natuurlijk de molshopen.Wie kent ze niet?
We vonden kort geleden een dode mol,hij lag zómaar in het gras,
dichtbij de haag. Ik pakte hem voorzichtig op en voelde hoe zacht
zijn huidje was. Als fluweel! Ik had me mollen groter voorgesteld,
gezien de bergen aarde die zij boven de grond uit werken.
Dat zo'n mooi diertje zijn leven onder de grond doorbrengt, wat
saai eigenlijk. Wie deze mol had gevangen, zullen we nooit weten.
Hij was nauwelijks beschadigd, een klein plekje boven op zijn koppie
wees op een beet van een vos, een kat, een marter?
We hebben hem goed bekeken en gefotografeerd.Daarna heb ik hem
begraven naast de roos Alexander Mackenzy.Gewikkeld in de zachte
bladeren van de zuring. Vanwege zijn fluwelen jasje...
Dagboekfragmenten
jaarwisseling 2012
Voor mij hoeft het niet, al dat zware vuurwerk.Behalve dat de honden,
katten, cavia's etc. vreselijk bang zijn, wordt de hele natuur flink
opgeschrikt. Toen ik vannacht om half twee buiten liep om de voeder-
huisjes van pinda's en zonnebloempitten te voorzien hoorde ik een grote
hoeveelheid ganzen druk snaterend overvliegen. Het waren er zoveel
dat ik niet eens kon horen in welke richting ze vlogen. De uren daarna
bleef het ganzengesnater aanhouden en toen ik om half vier uiteindelijk
besloot om ook maar eens te gaan slapen en voor de zoveeelste keer naar
buiten ging vlogen er nog steeds ganzen...Onnodig om te zeggen dat ik
niet echt blij ging slapen.
Gelukkig waren de eekhoorns vandaag weer present, wel later dan anders.
En ze namen elk nootje mee, hoger de boom in. Je weet maar nooit.
We zijn vanmiddag naar Landgoed Ampsen gegaan om er een stuk te
wandelen en troffen er twee bloeiende Toverhazelaars, een gele en een
roodbruine. Ze roken heerlijk en waren prachtig om te zien.
Het is niet vanwege het zachte weer dat ze nu bloeien, ze doen dat ieder
jaar omstreeks deze tijd. Alleen bij langdurige vorst zijn ze wat later.
28 december 2011
Het is nu twee maanden dat ik niet heb getuininierd,op een paar plant-
sessies na. Ik begin het alweer te missen...En nu er vier DVD's zijn
aangekomen met het BBC programma "Around the world in 80 gardens"
met tuinen om geïnspireerd te worden, wordt het alleen maar erger...
De winter moet nog beginnen, laat ik dus eerst maar eens heerlijk
genieten van al deze tuinverhalen van Monty Don.En onderhand goed
in de gaten houden wat er hier buiten op komt.
Vandaag de eerste bloempjes aan de gele toverhazelaar gezien, de andere
die oranje-bruin van kleur is, zit nog in de knop.
Vier eekhoorns waren aktief bij hun voederhuis. Als ze genoeg hebben
gegeten wordt er hard heen en weer gerend om de overige pinda's in het
bos en in de buurtuin te verstoppen. Het zijn prachtige dieren, varierend
van oranjebruin , kastanjebruin tot diepbruin. Als het regent gebruiken
ze hun staart als parapluie.
26 december 2011
Het eerste sneeuwklokje bloeit! Zo vroeg heb ik dat nog nooit gezien.
Twee prachtexemplaren witte Helleborissen een plekje in de tuin
gegeven, het was even zoeken om een lege plaats te vinden. Ik heb
ze afgelopen zaterdag in de koopjeshoek bij Intratuin gevonden en
werkelijk : deze sterk afgeprijsde planten hadden zo'n wortelstelsel,
dat ik de pot er af heb moeten snijden. Veel knoppen beloven een
langdurige bloei.
23 december 2011
Het is bijna Kerstfeest, gisteren was het midwinter. Een leuk idee dat
de dagen nu weer langzaam gaan lengen. Het is zacht weer en in de
tuin zie je de eerste sprieten van wat crocussen gaan worden al in een
aantal groepjes boven de aarde uitkomen. De mahonia bloeit al weken
en nu is het wachten op de toverhazelaars. De vele vogels zorgen voor
een dagelijks feestje en ook komen de eekhoorns trouw iedere dag hun
voederhuisje leeg eten. Handig is dat wel, zo'n apart voederhuis , waar
de vlaamse gaaien niet bij kunnen.Die moeten het doen met wat ik los
voor ze neer leg.De duiven in het bos zijn in aantal afgenomen, vorige
winter waren ze in tientallen bij de voederplaats. Maar...er is een rover,
een sperwer, die behendig tussen struiken en hagen vliegt en de tragere
duiven te snel af is. Helaas! Er zijn er gelukkig nog een aantal over.
In de vroege ochtend hoor ik graag het gekoer van duiven, als eerste
teken van een nieuwe dag. Net zoals we 's avonds de uil graag horen.
Oehoe-eohoe.....oehoe-oehoe....
19 november 2011
Er zijn grote verschillen tussen mijn twee tuinen. Allereerst is dat het
licht. We zitten hier tussen en onder vele bomen, weliswaar met open
plekken, waar de zon door schijnt en waardoor het mogelijk is om er
planten en bloemen te laten groeien. Maar de overdadige hoeveelheid
licht die we in Frankrijk ervaren is hier niet.Het ruikt ook hier heerlijk
en als we uit de stad komen nemen we een diepe teug "lucht"en zeggen
o, wat een geur! Terwijl het alleen maar boslucht is, niet eens rozen
of kamperfoelie...Gelukkig zijn er nù al winterbloeiers, de Viburnum
Bodnantence -er staan er hier twee, allebei uit de koopjeshoek van
Intratuin een paar jaar geleden-ze hadden geen mooi wortelstelsel, maar
zijn nu uitgegroeid tot flinke struiken-deze Viburnums hebben nu al
kleine rose-witte bloemtrosjes met een heel aparte geur.De Mahonia
heeft ook al bloemen en dan is het wachten op de twee Hamamelissen
die zeker geen koopje waren..Maar wat een plezier hebben we er iedere
winter weer van.En daarna kijken we uit naar de eerste bollen. Maar ik
loop er niet op vooruit, het is de kunst om van iedere dag te genieten, is
het niet van de planten of bomen, dan wel van de vogels.
Sinds een paar dagen komt de grote bonte specht van de pindastreng
eten, hij neemt er de tijd voor.Tot hij wordt verjaagd door een vlaamse
gaai of een eekhoorn.Er is aan alle kanten voer, hetzij in vogel-
huisjes, in een eekhoornhuisje of als vetbollen in kleine bomen en in
struiken.Ze hebben altijd even tijd nodig om te ontdekken dat er weer
voer ( en water) is ,maar dan opeens buitelen ze dag in dag uit om ons
boshuis heen.
Een tweede verschil is de bodem. Ik heb hier van bijna pure zandgrond
in vijf jaar tijd met vele zakken tuinaarde en zelfgemaakte compost, met
koemest en kalk de bodem verbeterd en nu ziet het er wel een beetje
als een tuin uit.Ik heb mijn leerschool gehad in onze tuin in Zeist, waar
de bodem ook zo zanderig was. In zestien jaar heb ik daar voortdurend
de grond verbeterd door elke nieuwe plant verse aarde mee te geven en
elk jaar zelfgemaakte compost toe te voegen.
In de Franse tuin is de grond heel kleiachtig en vruchtbaar, maar je kunt
er alleen maar wieden als het geregend heeft of als je zelf de bodem van
water hebt voorzien.Met zand en compost wordt elke plant in de aarde
gezet, soms ook met toegevoegde tuingrond uit een gekochte zak.
Het ligt aan de plant, wilde planten vragen niet om erg rijke grond,
terwijl rozen het daar juist goed op doen.
Tja en de temperatuur...daar zullen we het maar even niet over hebben.
Een half jaar met blote benen en zonder sokken is fantastisch, maar we
weten dat ook in Midden-Frankrijk de temperatuur onherroepelijk gaat
dalen. We zullen hier genieten van Sinterklaas en Kerstmis.En van alle
andere gezelligheid van Nederland.
1 november 2011
Vandaag heb ik alle uit Frankrijk meegebrachte kruiden in een
kast op ons appelzoldertje gezet, in blikken en glazen potten.De
naam zegt het al: op dit zoldertje staan de kisten met appels uit
onze boomgaard. Wat een cadeau van Moeder Natuur! Het zijn Museau
de Chien( hondesnuitjes) en Carree d'Hiver. Met een beetje geluk
kunnen we er tot maart van eten. Een ander cadeau zijn de medicinale
kruiden, die de mensheid vergezellen en haar met geneeskracht hulp
bieden . De kruiden in onze tuin zijn er of spontaan opgekomen of
er door mij geplant of gezaaid.Een aantal ervan droog ik 's zomers
en kunnen we gebruiken als we daar behoefte aan hebben.
Het zijn lindebloesem( van onze grote boom, waar in juni honderden
bijen voor een prachtig zoemconcert zorgden), guldenroede, ereprijs,
citroenmelisse, appelmunt, tijm, malva, gele toorts, rozeblad,sintjans
kruid, duizendblad en vlierbloesem.Sommige kruiden, zoals hondsdraf
en brandnetel groeien ook in onze bostuin hier,daar kan ik van plukken
zolang het niet vriest.
Het is koud buiten,de kinderen die vanavond met hun lampionnetje langs
de deuren gaan, moeten hun warme jas maar aandoen. Sint Maarten...
1juli 2011
De merel zingt de dag uit. Vanavond een vos op het veld, nu weer
zichtbaar, want het hooi ligt plat, want Pierre( de boer) heeft gisteren
gehooid. Morgen wordt het in bottes gedaan en opgehaald. Pierre ver-
telde aan Eg ( ik zat met Louisette te praten, die net op bezoek was )
dat op alle velden de opbrengst van het hooi de helft is van normaal.
Dat komt door de droogte, het heeft hier sinds maart nauwelijks geregend.
Zelf sproei ik de tuin regelmatig, dat kan nog net.Maar de natuur heeft
voortdurend te weinig regen gekregen. In de streek ten zuidwesten van
ons, de Allier,is het in zestig jaar niet zo droog geweest. Daar vloog het
gras in brand door de hitte van de tractoren.
We kregen foto's door , online, van onze bostuin, waar Merel en gezin
kort geleden waren. Lekker groen,met ook hier en daar wat bloemen.
Daar gaan we ergens in de herfst weer mee verder.
4 juli 2011
35 graden in de schaduw
De tuin gonst van de bijen: in de vele lavendelplanten, de tijmsoorten,
de oregano,de stokrozen, de bloeiende ligusterhaag, de borage, de witte,
paarse en blauwe buddleya's,betonie, moersspirae,salie en ezelsoor(stachys)
de malva. Allerlei soorten bijen en ook vele vlinders bezoeken de tuin.
Ik zet de sproeier her en der om het toch fris te houden. Maar de droogte
zie je aan de kale stukken grasmat en aan de hoogte van de borage, die
vorig jaar twee maal zo hoog was.Het zal wel een keer gaan regenen.
We hebben met passen gemeten hoe groot onze tuin is.Zonder de cour
en de voorzijde en zonder de grote en de kleine boomgaard, en uiteraard
het grote veld, is de aangelegde tuin 1800 vierkante meter.Het is een heer-
lijke plek en het wordt steeds mooier.
De loir is er nog steeds, gelukkig. Eg zag hem vanmiddag onder de dakrand
over de muur lopen.Normaal slapen ze overdag, maar de hitte zal op de
zolders misschien te erg geweest om lekker te kunnen slapen. Vorig jaar
was er een heel gezin, maar de winter heeft daar verandering in gebracht.
De loirs zijn kleine elegante diertjes met een schattig pluimstaartje, ze eten
plantaardig voedsel. Ik laat altijd wat fruit vallen als ik dat aan het plukken
ben, voor de liefhebber, of dat nu mieren, vogels of loirs zijn.
14 juli 2011
Gisteravond las ik dat er in de VS een verkeersongeluk was gebeurd, waarbij
een vrachtauto was betrokken die maar liefst 14 millioen bijen vervoerde in
een groot aantal bijenkorven.Een groot deel van deze bijen kwam om en
tegelijkertijd steeg het resterende deel als een immens grote donkere wolk
van bijen op en vloog rond.Honing op de weg en uit angst voor beren
werd besloten om de resterende bijen maar dood te spuiten met blusschuim.
Zo gaat men tegenwoordig om met deze prachtige dieren. Ze werden vervoerd
van Californië naar Noord Dakota, waren verkocht!!! voor 225.000 dollar om
daar hun werk te doen. Het is om treurig van te worden. Zijn de mensen
van deze tijd dan werkelijk zo ruw en steeds maar weer op geld en eigen-
belang uit dat ze alle respekt voor de natuur verliezen?
Ik liep vanmorgen onze eigen tuin in en zag en hoorde vele, vele bijen die
gratis en voor niets de bloemen bestuiven en er hun nectar onophoudelijk
verzamelen. Ik weet niet eens waar ze vandaan komen, ik heb in de directe
omgeving geen bijenkasten of korven gezien, misschien zijn het wilde( zeg
vrije bijen ) die in de bossen hier in holle bomen leven. Het zijn prachtige
diertjes,groter en kleiner, in verschillende tinten. Van aanvang af heb ik
hier alle planten gezaaid en geplant waarvan ik wist dat de bijen ervan
hielden, maar het blijkt dat ze op veel soorten afkomen.Het begint met
crocussen en hondsdraf, primula's en ajuga's, ook ossetong trekt ze aan.
De buddleya's , tijmsoorten en lavendels zijn echte favorieten en in de
herfst eindigen we met asters en nog eens asters.Maar daar tussendoor
zijn er allerlei bloemen waar ik ze op zie.De bloesems in de fruitbomen
in april en mei en de lindebloesem in juni trekken honderden bijen.
Wij zijn dankbaar voor hun aanwezigheid.
15 juli
We liepen door de verlaten kwekerij en zagen door de wirwar van planten
en struiken het beeld van hoe deze Roseraye een aantal jaren geleden was.
Een mooie kwekerij, waar vele rozen groeiden en waar tussen verkoopplek
( huis) en kas lage bedden vol planten waren. We zouden er destijds in de
herfst een appelboom gaan kopen, maar stelden ons eerst tevreden met een
wilde wingerd, clematis en lavendel.Een paar jaar later werd het bedrijf
overgenomen en runde een mediterraan type de kwekerij. Wij woonden
inmiddels een stuk verder weg en kwamen er niet veel.Maar àls we er langs
kwamen, waren we verrukt van de poëzie van de plek: een toegangshek
met aan weerszijde rozen, de schuur begroeid met clematissen.Aan de
overzijde het woonhuis met donkerroze luiken en een tuin vol bloeiende
planten. De muren begroeid met vigne-vierge, wilde wingerd.Een sprookje!
Toen we er gisteren langs reden zagen we het bordje " à vendre". Het was
stil, eind van de middag en we deden het touw van het hek om even een
kijkje te nemen.Het huis aan de overkant van de weg was verkocht, het
was er met zijn grijsgeverfde luiken niet op vooruit gegaan.Dit was al
eerder gebeurd, hoorden we van de Franse buurman.Nu de grond en de
verwaarloosde kwekerij definitief verkocht werden, gaf het ons de gelegen-
heid om er rond te lopen.Er groeiden nog vele planten en rozen bloeiden
nog uitbundig. Uit de lege kas kwamen twee roodstaarten vliegen, die
hadden hun voordeel al gedaan met deze rust. Ze houden van een dak
boven hun hoofd, bij ons zitten ze jaar in jaar uit in de grote schuur,
veilig voor buizerds en eksters.
Een idyllische plek, deze oude tuin. Als ik zelf al niet zo'n heerlijk tuin had
zou ik hier zo aan de slag willen om er weer iets moois van te maken.
Zal er iemand met groene vingers zijn die het in eer gaat herstellen?
De Paarse Morgenster
Het was een onooglijk, klein sprieterig plantje, waar Henk Pleiter mee
aan kwam. We waren op bezoek bij de arnicakwekerij in Dwingeloo,
waar Henk en zijn vrouw Gerda Noordam, sprookjes- en verhalenvertel-
ster, een groot aantal wilde planten kweken, naast natuurlijk de arnica.
Het was vroeg in het voorjaar, we zouden binnen een maand naar onze
Franse boerderij gaan en ik wilde daar zo graag arnica in mijn tuin heb
ben. De werkploeg van bijverdienende middelbare scholieren hielp op
deze koude zaterdagmiddag in de tuin met schoffelen. We werden ont-
vangen in een gezellige schuur, waar de potkachel loeide. Henk vertelde
dat hij in zijn grote assortiment wilde planten veel vlinder- en bijen-
planten had. Op de lijst die hij liet zien zag ik bekende namen, maar ook
planten die ik nog nooit had gezien. Het waren planten die vroeger
"gewoon" in de natuur voorkwamen, maar die we nu in onze overvolle,
gemechaniseerde en gecultiveerde wereld meer en meer verliezen.
Ik las "Grijskruid, Blauwe knoop, Betonie, Wouw, Hartgespan, Cichorei
en ook Paarse Morgenster". Ik koos er een twintigtal uit en Henk ging ze
van het land halen. Wij liepen mee om te kijken. De meeste waren nog
heel kleine zaailingen, we kregen ze in een kistje met aarde mee. Henk
keek een beetje bezorgd, je zag hem denken "als dat maar wat wordt,
zo'n reis naar Frankrijk ...."
We zijn nu twee jaar verder. Als we 's ochtends de tuin in lopen staat
daar tussen vele andere een hoge, fiere plant, anderhalve meter schat ik.
De vorm is als een margriet, de kleur is matpaars en zij bloeit alleen in
de ochtend, vandaar de naam.
Het is een schitterende plant! Maar het mooiste komt nog: als de plant is
uitgebloeid vormt zij grote zaadbollen, waaruit de zaden zich laten
meevoeren met de wind.
Ik heb er enkele van afgeknipt, ze staan te pronken op een vensterbank
en later zal ik ze zelf uitzaaien, in mijn kasje.
Zo zal de paarse Morgenster hopelijk nog lang bij ons blijven.
17 juli 2011
Op deze regenachtige dag zijn we op pad gegaan.Na het middaguur
klaarde het op en reden we de Haute-Morvan in. Halverwege zagen
we ergens een oude, lang niet bewoonde boerenwoning, het gras
stond hoog in de voortuin en een vlierboompje versperde de deur.
Het moet destijds een heerlijke woonplek zijn geweest met uitzicht
over een bebost dal.Een fraai gesmeed hek was aan de onderzijde
doorgeroest, op de muurtjes en in de tuin groeide overdadig een
bloeiende vetplant.Ik heb er een paar stukjes van meegenomen om
op een van onze eigen muren uit te proberen...
Daarna bezochten we Bibracte, een museum dat de naam draagt
van een oude Gallische stad, uit de tijd voor het jaar 0. Voorzien
van Nederlandse!! koptelefoon kregen we een heldere uitleg van
het leven toen.Er was van alles te zien, gebruiksvoorwerpen,keramiek,
metaal, munten, gereedschap,haarspelden en een ingericht huis.
De komst van de legers van Caesar vanuit Rome heeft alles min of meer
vernietigd.Maar deze Keltische bevolking intrigeerde me, ze geloofden
-of moet ik zeggen wisten- van de zielsverhuizing en waren minder
barbaars dan de Romeinen.
In de museumwinkel vonden we een paar interessante boeken, niet
over archeologie, maar over insekten en geneeskruiden. "La Bible
des plantes"van Marie Antoinette Mulot, in de 20ste editie beschrijft
315 medicinale planten en ik ontdekte er meteen al enkele die ik nog
niet kende.Zoals Lapacho, een heilige boom van de Inca's.Voor de rest
leuke wetenswaardigheden en anekdotes.
Wij vonden vorig jaar een mooie bloeiende plant op een van onze
tochtjes in de streek en verzamelden er later zaad van.We kwamen er
niet achter wat de naam ervan was.De grote verrassing kwam toen ik,
eenmaal thuisgekomen het boek opensloeg op de bladzijde waar deze
plant stond afgebeeld! Het bleek Saponaria te zijn, oftewel Zeepkruid.
We hadden geen van beiden de plant ooit in Nederland gezien.
Zij heeft rose-witte bloemen en ruikt heerlijk.Ik heb er een aantal
van gezaaid,maar de jonge planten hebben dit jaar nog geen bloemen.
Maar als ze dat volgend jaar wel zullen hebben, weten we wat we
in huis, pardon in de tuin hebben!
24 juli 2011
Er gebeuren allerlei ontstellende dingen in de wereld, hongersnood,
treinongelukken en aanslagen. We zien het op de televisie en lezen het,
maar als je hier woont te midden van heuvels, bomen, planten , bijen
en vlinders lijkt het allemaal op een andere planeet te gebeuren.
Het is hier zo rustig en behalve dat je af en toe grasmaaiers hoort of
iemand die hout zaagt voor zijn wintervoorraad openhaardhout is er
alleen het geluid van vogels, bijen , de wind in de bomen of zoals de
afgelopen week, de regen tegen de ramen. Er komt wel verkeer door
de straat: de tractor van de boer, in het zomerseizoen wielrenners
of mensen die rondtrekken met een ezel aan de hand...
's Avonds om elf uur gaat de straatverlichting uit en komen de sterren
hun glans op de aarde afstralen, of de maan. We gaan dan graag nog
even naar buiten om naar de melkweg te kijken. Hoe langer je in het
donker staat hoe meer je ziet van die ontelbare hoeveelheid sterren.
9 augustus 2011
Op de zolder boven onze living waren in mei al wespen bezig met het
maken van twee nesten. We zagen het pas toen ze al een flink eind op
weg waren.Als ze net zijn begonnen is het nog mogelijk om het te ver-
wijderen, maar als je dat later wilt doen loop je het gevaar aangevallen
te worden."Ach, laat ze maar"zei ik tegen mijn man Eg." We komen hier
niet vaak boven en voor wat rondvliegende wespen in de tuin ben ik niet
bang." In het verleden hadden we in onze tuin in Zeist ook wel eens een
wespennest en er viel heel goed mee te leven. Je moet niet wild naar ze
slaan als ze in je buurt komen, maar meestal stellen ze geen belang in
ons mensen. Goed, ze zitten in de appelbomen of eten van gevallen
pruimen, maar ik legde speciaal voor hen wat rotte pruimen bij elkaar of
een doorgesneden appel en dan waren ze daar zoet mee. Ze eten verder
allerlei insekten, zoals vliegen, hooiwagens, muggen en spinnen,en zijn
dus behoorlijk nuttig.
Hun nesten zijn bovendien schitterend,dat zie je pas als ze in de winter
zijn verlaten en je er een stuk afhaalt om een doorsnee te krijgen.
Als ze er mee bezig zijn hoor je soms zacht geknaag aan een rietmat, een
oude schuurdeur of een oude mand.Dat brengen ze geduldig laag voor
laag aan, met behulp van een klevend lichaamsvocht.In de ontstane cel-
letjes worden larven gelegd die dan tot nieuwe wespen uitgroeien.
Het is een bewonderenswaardig geheel.
Soms , als we een kistje moesten neerzetten,dat we bij onze biologische
winkel altijd graag meenemen, omdat we daar in de winter de appels uit
eigen boomgaard in bewaren, kwamen we vrij dicht bij de twee nesten
en dan zagen we dat er altijd wel enige wespen rondvlogen.Maar nu
opeens is het er stil. De nesten zijn verlaten, geen wesp meer te zien.
Blijkbaar heeft één van onze dorpsgenoten ze om zeep geholpen.
Alle moeite voor niets geweest...
Waarom zijn mensen zo intolerant? Wie is er nu agressief, de wesp of
de mens?
13 augustus 2011
Ruim een week geleden hebben we de peren geplukt uit de oude peren-
boom. Ze waren nog hard,maar lieten wel gemakkelijk los van de takken.
In kistjes gelegd hebben we ze in de meest koude kamer van ons huis
gezet en er elke dag een aantal uitgehaald om in de keuken neer te leggen.
Toch rijpten ze te snel en om 450 peren niet voor een groot deel weg te
moeten gooien besloten we om er appel-perenmoes van te maken. Eerst
met in de zon gerijpte valappels, want de meeste appels hangen nog zeker
een maand in de bomen voordat ze kunnen worden geoogst. Maar we
kochten er ook in onze Morvan-Bio, een leuke biologische winkel in Autun,
een stad in onze omgeving.
Ik heb de afgelopen dagen heel wat geschild en gekookt en in potjes
gedaan. Maar deze compote is heerlijk en daar hebben we de komende
winter weer veel plezier van.
Terwijl ik bezig was met het schillen van het fruit merkte ik tot mijn
vreugde dat er nog wespen zijn. Ze hielden me gezelschap en smulden
mee van de halve aangetaste stukken peer die ik voor hen neerlegde.
Heel erg veel waren het er niet, maar gelukkig waren niet alle wespen
dood.Ook het restje thee in mijn kopje,met restant suiker,was in trek...
De peren moeten we blijkbaar eerder en nog onrijper plukken om er
langer plezier van te hebben. Zo leer je elk seizoen weer wat.
Terwijl ik me met het fruit bezig hield, heeft Eg onze nieuwe kas in de
tuin geplaatst. Op een ondergrond van betonblokken vastgezet en daarna opgebouwd.We kochten hem via marktplaats in Nederland en hij is zonder brokken verhuisd.Ik ben er reuze blij mee.
1 september 2011
Aan de uitwerpselen te zien komt er dagelijks-of moet ik zeggen iedere
nacht? een vos in onze tuin.Ik weet niet of vossen behalve muizen ook
fruit of slakken eten, maar ik let er nu op dat er altijd eetbare dingen
liggen, zoals rijpe kleine valappels en frambozen.Het zijn mooie dieren,
met de verrekijker kunnen we hen boven op het veld zien lopen. Er waren
jaren dat we moeder vos met twee kleintjes vlakbij de deur hadden,
we zagen hen doordat de bewegingsmelder aan ging en het erop aan
kwam om zo stil mogelijk langs het batikgordijn naar buiten te kijken.
Van de Vogelbescherming kwam een bericht dat mij niet eens verbaasde,
want ik had zelf ook al zoiets waargenomen.Wel erg treurig, want in heel
Europa is het aantal vogels op het boerenland drastisch teruggelopen.In
Nederland is het nog erger dan elders. Een aantal vogels staan op de
rode lijst, waaronder de kievit, de patrijs, de kneu, de graspieper, de
grutto en de torenvalk. De grootste oorzaak ligt bij het landbouwbeleid.
Alles draait om de koeien en vooral om het geld dat ermee kan worden
verdiend. Aan het welzijn van de dieren wordt maar weinig gedacht. Ze
staan vaak het hele jaar binnen en daarvoor wordt het grasland al
vroeg in het voorjaar geschoren. Wat weidevogels? Hebben we toch
helemaal niets mee te maken? Wat zijn dat eigenlijk ....vogels? Ja weet
u, ik ben alleen maar buiten om het gras te maaien en ja dan zit ik op
mijn tractor.Vogels storen me hoogstens. Ja, alle gekheid op een stokje,
hier ligt toch een kern van waarheid.U en ik kunnen er wel iets aan doen.
Bijvoorbeeld door op de goede politieke partij te stemmen en door minder
vlees te eten en alleen maar kaas en melk van biologische bedrijven te
gebruiken.
Hier in Frankrijk lopen de koeien gelukkig nog buiten.
2 september2011
Je hoeft soms alleen maar goed te kijken om achter dingen te komen.
De vossendrollen worden opgegeten door de slakken.Dat is iets om ze
dankbaar voor te zijn. Maar niet alles eraan vinden ze lekker. Zo was
duidelijk zichtbaar dat de slakken niet van fruitschillen houden.Die
bleven namelijk over! Dus daaraan konden we zien dat een vos wel van
een appeltje houdt! Daarna toch nog een boekje opgeslagen over dieren
hier in de Morvan. En jawel, in de nazomer en herfst eet meneer vos als
aanvulling op zijn dieet van muizen en sprinkhanen graag een fruitje.
Er zijn ook andere dieren die van de appels eten, want ik zie soms dat er
kleine hapjes uit zijn genomen. Muizen, de loirs, die immers bij ons op
zolder wonen?
Het is warm weer deze dagen, vanmiddag in Autun 29 graden, terug bij
ons hierbuiten 25 graden. Zomerse temperaturen, we genieten ervan,
wetend dat herfst en winter op ons wachten.
24 september 2011
Er lijkt geen eind te komen aan de zomer.Nu is het weer zo warm dat we
vandaag beide in korte broek hebben gelopen.Het is de tijd om de appels
te plukken, want als je wacht tot ze gaan vallen is het te laat.Dan komen
er butsen en plekken op, die snel gaan rotten. Ze zijn mooi, glanzend en
groot, zonder aantastingen en dat terwijl we nooit iets bespuiten. Het
enige wat we doen is in de herfst wat gedroogde koemest of paardemest
onder de bomen verspreiden en in het groeiseizoen bij erge droogte voor
water zorgen.De oogst is groot, we komen dik over de honderd kilo. Dat
wordt uitdelen en de rest koel bewaren op ons zoldertje in Nederland.
In de winter smullen ook de vele merels ervan mee. Verder is het leuk om
appelmoes te maken waar je tot aan de volgende oogst mee kunt doen.
Het is wel werk,maar ik maak ook geleien en compotes van het vele fruit
dat we in onze tuin hebben.Je kunt niet alles vers opeten, daar is het te
veel voor.Het is wel iets om dankbaar voor te zijn. We zeggen dagelijks
een spreuk, die dit uitdrukt: Aarde droeg het in haar schoot, zonlicht
bracht het rijpend groot.Zon en aarde die ons dit schenken, dankbaar
willen wij u gedenken.
O ja, de koeien die soms in het aangrenzende weilend grazen , lusten ook
appels, we geven hen soms de kleinere, eerder gevallen appels, die door
de vogels zijn aangepikt en daarom voortijdig uit de bomen vallen. Als ze
een poosje in de zon hebben gelegen zijn ze goed eetbaar en dat vinden
de koeien ook!
Over dieren gesproken,gisteren sprong een ree vlak voor onze auto de weg
over. Gelukkig reden we niet hard en kon Eg met remmen het ergste voor-
komen.Een mooi dier, we zien ze vaak achter op het veld, maar zò dichtbij
heb ik er nog nooit een gezien.
5 oktober 2011
Na vele warme dagen te hebben gehad lijkt het weer nu toch wat frisser
te worden.Toch laat de zon zich nog zien, zo tussen grote partijen
wolken door. Ik heb van de wilde roos de rozenbottels geplukt en deze
zaden opengemaakt. Er zitten per bottel zeker 15 tot 20 zaden in.
Het lijkt me een spannend iets om die te gaan zaaien, ik heb inmiddels
al gelezen dat ze eerst de vorst over zich moeten hebben gehad voor
ze ontkiemen. Ik heb ook al andere bottels in mijn tuin gezocht en vond
er bij de Bonicaroos,enkele maar, bij Lykefund,bij Chianti, twee slechts,
en enkele bij de Constance Spry. In aparte potten ga ik ze zaaien en graaf
ze in de bodem, met labeltje erbij, zodat ik ze in de lente of zomer weer
terug kan vinden en ze niet als onkruid per ongeluk weg wied.Ik heb al
wel eerder rozen gestekt door ze over de grond te leggen en vast te zetten
met een gebogen ijzertje. Er ontstaan dan worteltjes op de plek waar de
stengel de grond raakt. Het is me gelukt de New Dawn te stekken en een
Charles Austin. Ook heb ik meerdere vijgenbomen op die manier
vermeerderd. Maar gezaaid heb ik rozen nog niet eerder en ik ben heel
benieuwd of me dat gaat lukken.
3 november 2011
Tien dagen geleden zijn we in ons boshuis Windekind aangekomen.Waar
ik erg benieuwd naar was:de tuin , bleek heel erg mee te vallen.Het was
te zien dat het veel geregend heeft deze zomer,de haag, de bamboe en
het gras waren flink gegroeid. Toen ik eenmaal de kleine eikeboompjes
en het opschot van de acacia's had verwijderd en ook het meeste onkruid
had gewied, zag ik prachtige groepen van geraniums, salie,lievevrouwen-
bedstro, fors uitgegroeide hortensia's en rododendrons en nog bloeiende
asters.Sinds enkele dagen is er Het Blad ! Gestaag dalen de bladeren van
de Amerikaanse eiken neer, het is een tapijt van blad. Ik heb een begin
gemaakt met vegen en opruimen, maar de borders ga ik pas schoonmaken
als alles is gevallen.In laagjes komt het in onze open compostbak,die om-
rand is met gaas.Tussen de laagjes strooi ik zeewierkalk ter verbetering
van de compost en om de vertering te bevorderen.De andere composthoop
ligt te wachten om in de tuin te worden verspreid. Het is heerlijk geurende
aarde geworden. Het is een fabel dat eikeblad niet goed of erg langzaam
verteert!
Op de composthoop komt van alles: groenteafval uit de keuken, afgeknipt
blad uit de tuin, as van de open haard, steengruis van het beeldhouwwerk
van echtgenoot Eg, die hier achter het huis staat te werken.Het is telkens
zo, dat één hoop rust en de tweede in gebruik is.
De vogels hebben ontdekt dat we er weer zijn en komen dagelijks voor de
zonnebloempitten, pinda's en ander lekkers. Het roodborstje zat met het
zachte weer van de afgelopen week uit volle borst te zingen!
| 
.jpg)
